El Patator

Ooh zwoele zomerzaligheid, waar is de tijd! Met dit prachtige zonnige weer en een vrije dag in het verschiet heeft een mens niet veel nodig om terug te denken aan de koningin der jaargetijden. Grasduinen door de foto's van het afgelopen scoutskamp zijn dan al ruim voldoende. En ohjawel, daar was ie weer. Onze goede zelfgemaakte vriend. Bijna waren we hem al uit het oog verloren maar daar stond ie weer te foempen en te knallen in al zijn glorie. El Patator!
De idee ontstond op een gure winteravond in de immer gezellige herberg den Deugniet. Dat moet ongeveer een jaar geleden zijn nu. Het was de guitige homie Sandy die als eerste aan kwam draven met het geschifte idee: een kanon van pvc-buizen om patatten mee weg te schieten! Haha, hihi, lachen.. en nog een pint bestellen. Maar hardnekkig als die etter is bleef hij volhouden bij de oprechtheid van zijn verhaal en zo kwam het dat eenieder geïntrigeerd raakte door dit misschien toch niet zo bizarre plan. Enig naspeurwerk op het internet bracht een uitgebreid assortiment aan patatorfoto's en -filmpjes op en de idee om zelf tot actie over te gaan groeide gestaag.
Voor één keer bleef het ook niet bij loze plannen, juli 2006 zou het gaan gebeuren. Bram "Roger" Electrony, de huisklusser van dienst moest dat maar is in mekaar flansen. En jawel hoor, op voorkamp haalde hij prompt de nodige attributen uit zijn van. Een paar pvc-buizen, een schroefdop, een ontsteker en haarlak. Meer zouden we niet nodig hebben. Na een dik uur gepruts was het tijd voor de eerste testlancering. Ondergetekende kreeg de spannende taak toebedeeld de ontstekingskamer dicht te schroeven. Die taak bleek net iets te spannend toen een steekvlam het al zo weinige haar dat mijn polsen rijk is verschroeide.
Gelukkig lieten we ons hierdoor niet van de kaart brengen en na een paar testajuinen vlogen weldra de eerste patatten door de Ardeense lucht. Telkens weer een bijzonder tafereel. Vele gespannen blikken, pretoogjes ook. Eén gelukkige die mag schieten, één die de patat vakkundig in de loop inbrengt en één die de ontstekingskamer van de nodige brandstof voorziet. En dan aftellen. Drie, twee, één, krikkrik zegt de ontsteker die eens wat anders dan kookfornuizen voor zijn rekening neemt en dan een nanoseconde stilte. Nog spannender afwachten tijdens die nanoseconde. En dan is ie daar, de langverwachte FOEMP! Met dit geluid wordt de pattat door de loop uitgebraakt met een kracht die zijn weerga niet kent. Gedurende enkele seconden vliegt deze onfortuinlijke knol door de atmosfeer. Doelgericht, met als eindbestemming de horizon. Prachtig dit schouwspel, ontroerend zelfs.
Ach, die zomer.. Laat 'm maar terug beginnen. Maar eerst nog wat sneeuw graag.

Media als misbruikt medium

Velen onder u, beste blogbezoekers, zijn net als ik oudgedienden van een Leuvens college dat voornamelijk bejubeld kan worden omwille van de gedroomde locatie. Gelegen op de Oude Markt is het de droom van elke cafégaande puber. Verder valt er weinig tot niets over te vertellen. Buiten het feit dan dat enkele collega-oudleerlingen het blijkbaar verder geschopt hebben dan bewakingsagent en op één of andere manier zijn weten door te groeien van d'Aa Met naar een andere setting die hier naadloos op aansluit omwille van dezelfde aantrekkingskracht op al wat jong en rebels is; met name de media. Het bekendste voorbeeld hiervan is ongetwijfeld Bruno Wyndaele, vroeger bij het hautaine Woestijnvis, vandaag de dag aanmodderend met de Filistijnen, een productiehuis van bedenkelijk niveau. Wie Woestijnvis zegt, zegt Humo. Zo wil een ongeschreven mediawet het. Het lijfblad voor de zichzelf alternatief verklaarde jongvolwassene en de volwassene die zo graag puber wil zijn. Het is dus niet zonder reden dat ook ons kabouterhuis geabonneerd is op dit tijdschrift. Wist u trouwens dat in gevalle van extreme verveling een kakelverse Humo een mens ongeveer 6 uur lang kan boeien. Dan is de fun er wel volledig af en kan u geen woordspeling of oneliner meer zien, laat staan lezen. Zo was het vandaag, dinsdag, ook weer tijd om de nieuwe Humo van naadje tot draadje uit te pluizen. Ik had me er bijna op heldhaftige wijze door weten te slaan tot ik op blz. 173 plots volledig uit mijn lood geslagen werd. Bijna had ik in pure paniek het politiealarm van mijn wachtpost ingedrukt, totale zinsverbijstering viel mij ten beurt. De reden van deze onaangekondige aardschok in mijn anders ohzo rustige bovenkamer ligt in het feit dat ik totaal onverwachts werd geconfronteerd met een herinnering die menig collega ex-Jozefieter eveneens de haren ten berge zou laten rijzen. Zeker wie net een cd-recensie van Norah Jones aan het lezen is verwacht zich niet aan het oprakelen van jeugdtrauma's. Sta mij toe ter verduidelijking te citeren:
"Wij ronden af: op zich zijn de meeste nummers de moeite waard, maar als geheel is 'Not Too Late' te eenvormig om ons drie kwartier bij de les te houden. Daar had die van aardrijkskunde - dag mevrouw Hens! - vroeger ook al zo'n last mee."
Inderdaad, beste vrienden, blijkbaar is ook deze niet nader genoemde (cv) één van de gelukkigen die zijn carrière als zeveraar aan de togen van de Oude Markt heeft kunnen verderzetten in de wereld der professionele zeveraars die we de media noemen. Op zich kan dit hooguit wat jaloezie met zich meebrengen, maar nietsvermoedende lezers de stuipen op het lijf jagen met niet ter zake doende verwijzingen naar onmenselijk verschrikkelijke leerkrachten, dat brengt eveneens minachting met zich mee. Foei zeg ik dan. Foei!
En nu ga ik een whisky drinken - dag meneer Jameson! - in de hoop eindelijk van de schok te bekomen.

(jd)

Reïncarnatie

Volgens de boeddhisten zullen wij allen reïncarneren in de hoedanigheid van een dier of een andere mens. Dit impliceert ook dat wij voorafgaand aan ons huidig aards bestaan hier reeds in een andere hoedanigheid hebben rondgedwaald. U en ik tasten natuurlijk volledig in het donker wat die voorafgaandelijke gedaante betreft. Wie weet was ik ooit een wesp, een chinees hangbuikzwijn of een pladijs. Wie zal het zeggen. Bij sommigen onder ons is de gedaanteverwisseling echter minder abrupt gebeurd met als gevolg dat uiterlijke kenmerken niet volledig gewist zijn. Het vergankelijke lichamelijke heeft op één of andere manier stand weten te houden gedurende de wedergeboorte met als gevolg dat het voor eenieder met een beetje waarnemingsvermogen overduidelijk is dat, bijvoorbeeld, Yves Desmet in een vorig leven een schildpad was. Wonderbaarlijk vinden wij dat. Maar tegelijk natuurlijk ook bijzonder beangstigend.

Daarom

Joepie, weeral een blog geboren. Alsof er nog niet genoeg brol op het wereldwijde worstenweb stond! Maar vergeef ons, beste vrienden, ons jeugdelijk enthousiasme waarmee wij de digitale snelweg oprijden. Het kon immers niet langer zo. Een oud doch prachtig huis aan de bosrand in combinatie met drie gefrustreerde geesten moet vroeg of laat immers leiden tot hersenkronkels en ervaringen die nu eenmaal niet binnenshuis kunnen blijven. De wereld moet weten welke belangrijke en opzienbarende theorieën en ontdekkingen hier bijna dagelijks het licht zien. Dat is onze plicht, dat is.. het lot. Vandaar. Veel plezier en zilverzaaaacht!

de boskabouters