Balletjes die vallen

Sommigen geloven in het lot, anderen in het toeval. Noem het hoe je wil maar het komt op hetzelfde neer: af en toe gebeuren er van die dingen die een mens zich doen afvragen wat dat dan in hemelsnaam is wat wij 'toeval' noemen. Jos Brink bijvoorbeeld. De meest notoire homo van de nineties, de Freddy Mercury van de lage landen, sterft aan de gevolgen van darmkanker. Deze toevalligheid is niets meer maar vooral niets minder dan een hillarische speling van het lot. Gods wegen zijn dan misschien ondoorgrondelijk, af en toe haalt Hij toch een goeie fars uit.
Een iets minder hillarische maar zeker niet minder fantastische samenloop van omstandigheden brengt zo nu en dan genieën samen. In sommige gevallen leidt dat tot onoplosbare conflicten, in andere gevallen tot een meesterlijke samenwerking en in nog andere gevallen gewoonweg tot een ontroerende ontmoeting. Ontdek (hier!) zelf welke van deze drie scenario's werkelijkheid wordt wanner deze twee creatieve meesterbreinen mekaar ontmoeten in een of andere Franse snackbar. Si Manu, la vida es una tombola!

Leuvense legende

Niet makkelijk eigenlijk, zo'n blogberichten uit een duim of ander lichaamsdeel zuigen. Want, in alle nederigheid, wat zou ondergetekende te vertellen kunnen hebben dat ook maar enigszins relevant kan zijn voor iemand anders? Niet veel. Maar goed, die blog is er nu en aangezien we niet van het type zijn dat zomaar dingen laat varen als het nieuwe eraf is ga ik onverstoord door met het neertikken van allerlei onzin. Nuja, onzin.. Dit betekent niet dat ik wanhopig lig te zappen en te surfen op zoek naar een onderwerp. Integendeel, de onderwerpen die hier tot nu toe aan bod zijn gekomen zijn geenszins het gevolg van lange brainstormsessies maar wel "uit het leven gegrepen". Zo ook vandaag, zij het met enkele dagen vertraging. Zoals u allen wel weet zijn mijn collegaredacteur en ikzelf zeer te vinden voor de betere bluesmuziek. Groot, maar vooral aangenaam was dan ook de verrassing die ons zaterdagavond laatstleden te beurt viel. Geheel onverwacht werden wij immers getrakteerd op een performance van zowat de grootste, en tevens ook enige, blueslegende van Leuven. Niemand minder dan Armand Hombroeckx, beter gekend als Big Bill Krakkebaas, zat ons samen met twee collegamuzikanten op te wachten in mijn favoriete herberg den Deugniet. Om redenen waarop ik verder niet wens in te gaan was veel te luide dronkemansblues, naast een paar Rocheforts, net wat ik nodig had die avond. Die drie ouwe rakkers op het podium werd het dan ook probleemloos door mezelf vergeven dat ze er af en toe is een akkoordje naast zaten. Dat was trouwens hun fout niet, de arme drommels werden afgeleid door ons aller vriendin Stella. Inderdaad, ook doppende vijftigers hebben nood aan vaste waarden in het leven.
Voor zij onder u die, net zoals Bernard tot zaterdagavond, nog nooit van Big Bill gehoord hebben heb ik één vraag: Ene me hesp of ene me kees? Deze levensvraag is niet alleen essentiëel om tot innerlijke rust te komen maar is tevens de titel van Big Bills grootste en enige hit in het Vlaamsche land. Dit moet ergens in de vroege jaren zeventig geweest zijn, voor een wetenschappelijk correcte biografie verwijs ik u door naar Wikipedia. Wat mij betreft kan Armands biografie worden samengevat in twee woorden. Den Allee. Volgens sommige wilde geruchten zouden er dagen bestaan waarop de man onze meest geliefde Leuvense kroeg inruilt voor een andere horecazaak. Nu ik erover nadenk blijken die geruchten wel te kloppen, tenzij het een hologram was zaterdagavond in den Deugniet. Het klonk alleszins niet als een hologram. Ohboy, zo klonk het zeker niet! Het klonk als onvervalste blues, melancholie en je m'en fou-tisme van de bovenste plank. Bovendien bewees dit bodemloos vat ("Bestelt er al nog maar ene!") dat rythm&blues probleemloos voor een opperbeste sfeer kan zorgen. Wie dit moeilijk kan geloven raad ik de cd Big Bill live in Allee +3 aan. Net zoals dat nu ook weer het geval was is daarop duidelijk te horen hoe het publiek gek werd van enthousiasme bij de monsterhit (in Leuven dan toch) De kroegen van d'Aa Met. Begrijpelijk ook, al was het maar omwille van de geniale tekst. Sta mij dan ook toe af te sluiten met het refrein van deze meezinger.

Wette waar dakik mij 't beste voel
zo nen helen dag tusse da gewoel
'k Zou nen helen hoop mankeren
moest ik da ni meer beleven
Zo te zitten
in de kroegen
van d'Aa Met

Mijn desktop heeft de blues

Van mijn medebewoner en collegablogger Bernard aka Eerwaarde van Clairvaux kan veel gezegd worden, heel veel zelfs. Maar één ding moet je hem wel nageven, 's mans muzikale smaak is van een niveau dat vergelijkbaar is met die van mijzelf. En dat is heel wat al zeg ik het zelf! Natuurlijk vindt iedereen zijn of haar muzikale smaak persoonlijk verdedigbaar, of het nu om R&B dan wel studiobrusselmuziek gaat. Maar als je 't mij vraagt ligt de sleutel tot een kwalitatief hoogstaande muziekcollectie juist in diversiteit. Het door het Humopubliek alom geprezen verlaten van de traditionele paden is hierbij geen conditio sine qua non, integendeel. Niet alle wegen leiden immers naar Werchter, er zijn er ook die door een andere dimensie reizen. En die dimensie, beste muziekvrienden, is de tijd. Over wat radiozenders allerhande vandaag de dag uitbraken zijn de meningen uiteraard verdeeld. Maar één ding staat vast: de sixties komen nooit meer terug. Jawel, de sixties (en als we dan toch bezig zijn doen we de vroege seventies er ook maar bij) met artiesten van eigen bodem als de onnavolgbare Brel, een jonge Boudewijn de Groot en de opkomst van zijn kleinkustcollega's die met hun protestliederen de nagel meermaals op de kop sloegen. Om nog maar te zwijgen over buitenlandse artiesten. In Jamaica was de reggae net ontstaan uit de rocksteady. Ondertussen transformeerde ska rustig naar punk en werden de Wailing Wailers omgedoopt tot Bob Marley & the Wailers, of kortweg BMW. In de states waren de gloriedagen aangebroken van Elvis, Johnny Cash en andere goden die ons brengen waar we moesten zijn: de blues. Om terug te komen op mijn ex-studie- en huisgenoot BvC ake TvH: wisselwerking is een goeie zaak. Het moet nu ongeveer zes jaar geleden zijn geweest dat er een kruisbestuiving plaatsvond tussen mijn liefde voor de reggae en de pater zijn liefde voor de blues. Met als gevolg een wederzijdse openbaring. Sindsdien bidibidibangbangt hij erop los met Eek a Mouse en laat ik de tweeters wenen met de meest adembenemende bluessolo's. Velen onder u hebben inmiddels kennis gemaakt met mijn bewondering voor artiesten als BB King, Albert Collins en Gary Moore. De legendarische lange noot van Parisienne Walkways is al meermaals hét gespreksonderwerp van de avond geweest tijdens nachtelijke escapades in Leuvense kroegen. Sinds kort kan ik met enige trots een nieuwe halfgod aan deze bluescollectie toevoegen en bijgevolg meteen ook aan u allen aanraden. Robert Cray is de man die met evenveel overgave zijn beklag doet over vrouwen en drank als John Lee Hooker en dit met een sound die doet denken aan Gary Moore gecombineerd met de bloedende passie van de vroege Fleetwood Mac. Voor wie de naam Cray niet meteen een belletje doet rinkelen is er de eightieshit "Right Next Door". Een te pruimen nummertje is dat, maar lang niet het beste wat deze nigger te bieden heeft. Wel aan te raden: Phone Booth, Time Makes Two, Bad Influence en zoveel anderen.
Geen dank, bloemen noch kransen.

Ben blokken

Met veel plezier breng ik bij deze een eerbetoon aan Ben Crabbé en zijn onversmaadbare Blokken. Al jaren een vaste waarde op de buis. Een rots in de woeste branding der televisie. Een kwis van het niveau waardoor elke tv-kijker zich even intelligent waant gecombineerd met het meest populaire gameboyspel ooit.. Wat een geniale formule! Wat een ongeëvenaard succes! En alsof dit nog niet genoeg is wordt dit alles nog is doorspekt met slinkse woordspelingen waar zelfs de scenarioschrijvers van FC De Kampioenen nog een puntje aan kunnen zuigen. Hieronder dus, eindelijk, een bloemlezing uit het repertoire van de dwerg met het neverending voorhoofd. Dat we ze nog lang mogen mogen!

Arafat was zijn sjaal kwijt, hij had zijn yasser over gehangen.

Het Arabische woordje voor prostituee: een rammadam.

Amerikaanse buffels hebben iets bisonders.

Als hij niets anders te eten had, leefde Godfried van bouillon.

Kwaliteitslingerie is bijzondergoed.

Eet maar Freud, dan blijf je Jung.

Mag je op zondag weekdieren eten?

Drinken halveert je leven, maar je ziet dubbel zoveel...

Word bokser: meer kans op slagen.

Frans Brood kwam van de bakker.

Ik ging hem een trap verkopen, maar hij woonde op het gelijkvloers.

Roken: het blijft een teer onderwerp.

English beer is like sex in a canoo : ****ing close to water.

Doodgaan is stoppen met sterven.

Ik heb een mooi figuur geslagen. Ze sloeg wel terug.

We nemen als twaalfuurtje een half eendje.

Zouden gecloonde kinderen een rode neus hebben?

De bultenaar besefte dat hij het ergste achter de rug had.

Alleenstaande dame zoekt zittend beroep.

De ontevreden klant sleurde het restaurant voor het gerecht.

Na die hevige regenval van de laatste dagen stond de migrantenwijk volledig blank.

We verwachten middagtemperaturen rond 12u.

Die losse vijs kon hem geen moer schelen.

Om op schema te blijven moest de tandarts een tandje bijsteken.

Incest moet in de familie blijven.

Reeds twee maanden na de amputatie van zijn been steekt deze man op eigen houtje de straat over.

De barman was klein maar tapper.

Door zijn toedoen stond haar blouse open.

Van klok kijken wordt onze kleine wijzer.

Toen ik de prijs van de sla zag kreeg ik een krop in de keel.

Afslanktips: daar ben je vet mee.

Hij was dun van haar, zij dik van hem.

Van mensen, die nooit wat geven, daar krijg ik wat van.

Je moet op tijd weten hoe laat het is.

Vrouwelijk schoon kan je nooit precies in cijfers achter de komma uitdrukken,want juist de afronding maakt het zo mooi.

Alfa 200.000

Het was in de vroege lente van 1991 dat deze Alfa Romeo 33 uit de fabrieksschede van Pomigliano d'Arco bij Napoli werd geperst. Italiaanse arbeiders uit die periode herinneren zich het moment wellicht nog levendig en rakelen heroïsche verhalen op telkens ze elkander opnieuw ontmoeten: 'Weet je nog, Paulo, die ene bolide die we toen rijklaar hebben gemaakt, hoe geweldig die schitterde, hoe secuur het koetswerk en hoe stevig dat motorblok!' Giovanni kon alleen maar beamen met een welgemutste 'si', en mijmerend verwijlden ze verder over hoe het met haar zou zijn vergaan...

De reis naar België is echter slecht gedocumenteerd.

Alleszins weten we dat zij daar op 29 april moet zijn ontvangen door Aurelio Orlandini in het asielcentrum S.A. ALFA ROMEO BENELUX N.V. waar ze werd gestald bij honderden soortgenoten. 4 juli was het toen ze voor het eerst op het Vlaamse circuit werd uitgetest door een onbekende piloot. Na ongeveer 75.000 km bollen werd ze van de hand gedaan aan BVBA Garage Berckmoes te Mechelen, alwaar ze op 26 september 1997 werd aangeworven door Julien, zoon van Louis Van Hiel. Ondergetekende had het genoegen om na het behalen van zijn rijbewijs B in januari 2002 de kar met 132.000 km als geschenk te aanvaarden. 5 jaren van heldhaftige toeren, dramatische incidenten en puur genot later snoert zij de mond van menig criticasters door in april 2007 de magische grens van 200.000 km te overschrijden. Ze wordt bij deze dan ook verlegd naar 225.000!

Technische fiche:
Alfa Romeo 33 1.7 IE Cat; 1991; 105 pk; 77 Kw; 1712 cc; benzine; rood nr.130

Vlieg heen, vetzak!

Leven na de dood

Wat een nederlaag, wat een schande, wat een intrieste dag. Vlaanderen verrechtst, la politique est violence.
Maar niet getreurd, voor enkele afgedankte kopstukken wacht er nog een mooie carrière na de politiek. Als stripfiguur bijvoorbeeld.

"Flikker op fat ass, 't is allemaal uw schuld!"