Leuvense legende

Niet makkelijk eigenlijk, zo'n blogberichten uit een duim of ander lichaamsdeel zuigen. Want, in alle nederigheid, wat zou ondergetekende te vertellen kunnen hebben dat ook maar enigszins relevant kan zijn voor iemand anders? Niet veel. Maar goed, die blog is er nu en aangezien we niet van het type zijn dat zomaar dingen laat varen als het nieuwe eraf is ga ik onverstoord door met het neertikken van allerlei onzin. Nuja, onzin.. Dit betekent niet dat ik wanhopig lig te zappen en te surfen op zoek naar een onderwerp. Integendeel, de onderwerpen die hier tot nu toe aan bod zijn gekomen zijn geenszins het gevolg van lange brainstormsessies maar wel "uit het leven gegrepen". Zo ook vandaag, zij het met enkele dagen vertraging. Zoals u allen wel weet zijn mijn collegaredacteur en ikzelf zeer te vinden voor de betere bluesmuziek. Groot, maar vooral aangenaam was dan ook de verrassing die ons zaterdagavond laatstleden te beurt viel. Geheel onverwacht werden wij immers getrakteerd op een performance van zowat de grootste, en tevens ook enige, blueslegende van Leuven. Niemand minder dan Armand Hombroeckx, beter gekend als Big Bill Krakkebaas, zat ons samen met twee collegamuzikanten op te wachten in mijn favoriete herberg den Deugniet. Om redenen waarop ik verder niet wens in te gaan was veel te luide dronkemansblues, naast een paar Rocheforts, net wat ik nodig had die avond. Die drie ouwe rakkers op het podium werd het dan ook probleemloos door mezelf vergeven dat ze er af en toe is een akkoordje naast zaten. Dat was trouwens hun fout niet, de arme drommels werden afgeleid door ons aller vriendin Stella. Inderdaad, ook doppende vijftigers hebben nood aan vaste waarden in het leven.
Voor zij onder u die, net zoals Bernard tot zaterdagavond, nog nooit van Big Bill gehoord hebben heb ik één vraag: Ene me hesp of ene me kees? Deze levensvraag is niet alleen essentiëel om tot innerlijke rust te komen maar is tevens de titel van Big Bills grootste en enige hit in het Vlaamsche land. Dit moet ergens in de vroege jaren zeventig geweest zijn, voor een wetenschappelijk correcte biografie verwijs ik u door naar Wikipedia. Wat mij betreft kan Armands biografie worden samengevat in twee woorden. Den Allee. Volgens sommige wilde geruchten zouden er dagen bestaan waarop de man onze meest geliefde Leuvense kroeg inruilt voor een andere horecazaak. Nu ik erover nadenk blijken die geruchten wel te kloppen, tenzij het een hologram was zaterdagavond in den Deugniet. Het klonk alleszins niet als een hologram. Ohboy, zo klonk het zeker niet! Het klonk als onvervalste blues, melancholie en je m'en fou-tisme van de bovenste plank. Bovendien bewees dit bodemloos vat ("Bestelt er al nog maar ene!") dat rythm&blues probleemloos voor een opperbeste sfeer kan zorgen. Wie dit moeilijk kan geloven raad ik de cd Big Bill live in Allee +3 aan. Net zoals dat nu ook weer het geval was is daarop duidelijk te horen hoe het publiek gek werd van enthousiasme bij de monsterhit (in Leuven dan toch) De kroegen van d'Aa Met. Begrijpelijk ook, al was het maar omwille van de geniale tekst. Sta mij dan ook toe af te sluiten met het refrein van deze meezinger.

Wette waar dakik mij 't beste voel
zo nen helen dag tusse da gewoel
'k Zou nen helen hoop mankeren
moest ik da ni meer beleven
Zo te zitten
in de kroegen
van d'Aa Met