Media als misbruikt medium

Velen onder u, beste blogbezoekers, zijn net als ik oudgedienden van een Leuvens college dat voornamelijk bejubeld kan worden omwille van de gedroomde locatie. Gelegen op de Oude Markt is het de droom van elke cafégaande puber. Verder valt er weinig tot niets over te vertellen. Buiten het feit dan dat enkele collega-oudleerlingen het blijkbaar verder geschopt hebben dan bewakingsagent en op één of andere manier zijn weten door te groeien van d'Aa Met naar een andere setting die hier naadloos op aansluit omwille van dezelfde aantrekkingskracht op al wat jong en rebels is; met name de media. Het bekendste voorbeeld hiervan is ongetwijfeld Bruno Wyndaele, vroeger bij het hautaine Woestijnvis, vandaag de dag aanmodderend met de Filistijnen, een productiehuis van bedenkelijk niveau. Wie Woestijnvis zegt, zegt Humo. Zo wil een ongeschreven mediawet het. Het lijfblad voor de zichzelf alternatief verklaarde jongvolwassene en de volwassene die zo graag puber wil zijn. Het is dus niet zonder reden dat ook ons kabouterhuis geabonneerd is op dit tijdschrift. Wist u trouwens dat in gevalle van extreme verveling een kakelverse Humo een mens ongeveer 6 uur lang kan boeien. Dan is de fun er wel volledig af en kan u geen woordspeling of oneliner meer zien, laat staan lezen. Zo was het vandaag, dinsdag, ook weer tijd om de nieuwe Humo van naadje tot draadje uit te pluizen. Ik had me er bijna op heldhaftige wijze door weten te slaan tot ik op blz. 173 plots volledig uit mijn lood geslagen werd. Bijna had ik in pure paniek het politiealarm van mijn wachtpost ingedrukt, totale zinsverbijstering viel mij ten beurt. De reden van deze onaangekondige aardschok in mijn anders ohzo rustige bovenkamer ligt in het feit dat ik totaal onverwachts werd geconfronteerd met een herinnering die menig collega ex-Jozefieter eveneens de haren ten berge zou laten rijzen. Zeker wie net een cd-recensie van Norah Jones aan het lezen is verwacht zich niet aan het oprakelen van jeugdtrauma's. Sta mij toe ter verduidelijking te citeren:
"Wij ronden af: op zich zijn de meeste nummers de moeite waard, maar als geheel is 'Not Too Late' te eenvormig om ons drie kwartier bij de les te houden. Daar had die van aardrijkskunde - dag mevrouw Hens! - vroeger ook al zo'n last mee."
Inderdaad, beste vrienden, blijkbaar is ook deze niet nader genoemde (cv) één van de gelukkigen die zijn carrière als zeveraar aan de togen van de Oude Markt heeft kunnen verderzetten in de wereld der professionele zeveraars die we de media noemen. Op zich kan dit hooguit wat jaloezie met zich meebrengen, maar nietsvermoedende lezers de stuipen op het lijf jagen met niet ter zake doende verwijzingen naar onmenselijk verschrikkelijke leerkrachten, dat brengt eveneens minachting met zich mee. Foei zeg ik dan. Foei!
En nu ga ik een whisky drinken - dag meneer Jameson! - in de hoop eindelijk van de schok te bekomen.

(jd)